Murat'ın ardından...

Bu sayfada Murat Kırtman'ın çok yakın bir dostu olan Nuri Tuncel'in, onun ardından yazdığı yazıyı okuyabilirsiniz.

Murat'ı kaybettik...

15.02.2007 sabaha karşı 04.00 civarında Murat yüreklerimizden birer parça alarak gitti.

Murat çalışkandı, son derece zekiydi. Sistematik düşünen, hayatta yaptığı nerdeyse her işi mantıklı sebep sonuç ilişkileri içerisinde yapan bir insandı. Bu onun tarzıydı, onu Murat yapan en önemli özellik buydu zaten. İyice bitkin düştüğü son günlerine kadarda böyle yaşadı. Bu çetin hastalıkla bu şekilde savaştı. Dünyada pankreas kanserine yakalanmış insanların ortalama ömrü 6 ay. Türkiye ortalaması ise çok daha düşük. İşte Murat, şartların bu şekilde ağır olduğu bu hastalıkla tam 13 ay mücadele etti.

Strateji. Bu onun anahtar kelimesiydi. Her iş için mutlaka bir stratejisi bulunurdu. Her ne kadar çevresindekiler, doktorlar bunu ona hissettirmemeye çalışsa da sonuçta pankreas kanseri denilen bu illetin henüz kesin bir tedavisi olmadığını o da iyi biliyordu. Stratejisi modern tıbbın sunduğu mevcut tedavi yöntemleriyle ömrünü mümkün olduğu kadar uzatıp derdine deva olacak kesin bir tedavinin bulunmasını beklemekti. Ama olmadı...

Çok azimliydi, yılmadan çalışırdı. Hayatı, insanları çok severdi. Bazı insanlar vardır, çok hırslı, çok azimlidirler ama hırsları onların tüm benliklerini sarar, insanlıklarının önüne geçer. Murat benim hayatımda tanıştığım, bu derece azimli, çalışkan ve bir o kadarda başarılı olmasına karşın insanlığından hiçbir şey kaybetmemiş tek insandı. Bir şekilde bu azmini kontrol etmeyi, o ince çizgiyi korumayı çok iyi bir şekilde başarıyordu.

Harika bir dosttu, çok iyi bir dinleyiciydi. Hepimizin olduğu gibi onun da dış koruyucu kabukları vardı. Bu nedenle derinlerine inebilmek oldukça zordu ama bunu başardığınızda sizi çok duygusal bir insan karşılardı. Bu kabuklar sizin bu duygusal yönünü kolayca keşfetmenize belki engel olurdu ama Murat'ın her zamanki dik duruşunun en önemli etkenlerindendi.

Murat her zaman dik dururdu, her daim ayaktaydı. Hayata karşı duruşu, o mücadelesi bize ilham veriyordu. Onu hayranlıkla seyrediyor, mücadelesini gözlemliyorduk. Son gecesinde bile ben yanına gelir gelmez ilk söylediği şey, " Kalkmak istiyorum, kalkacağım" oldu. Babası ve benim yardımımla ancak ayakta durabilecek durumda olmasına rağmen kalktı, sadece 4 adımlık son bir yürüyüşümüzü yaptık... Biz sağlıklı insanlar için sadece 4 adım ancak onun o anki durumu için bu 4 adım Everest'e tırmanmak gibiydi. Her zaman sahip olduklarıyla yapabileceğinin en iyisini yapabilme azmini hayranlık ve saygı ile seyrettim.

Hastalığı süresince çok büyük acılar çekti. Gururu ve çevresindekileri üzmemek için bu acılı anlarını bırakın bizi, her daim yanı başında olan ailesine bile göstermemeye çalıştı. Ümit ediyoruz ki en sonunda huzura ve rahata erdi...

Martılar düşmez, ait olduğu göklerde uçar... Tüm kalbimle ona Allah'tan rahmet diliyorum.

Nuri

• Anasayfa
• Murat'ın Özgeçmişi
• Fotoğraf Galerisi
• Pankreas Kanseri Hakkında
• Site Kurucuları
• İletişim
• Ziyaretçi Defteri